O! I tego mi zabrakło… może nie odczytałam przekazu, ale fakt istnienia cipki nie jest czymś tajemniczym. Nie demaskują mnie te zdjęcia. Nie rumienię się. Nie myślę – ma mnie, znamy się.

Nie oczekuję wiarygodnych emocji na zdjęciu studyjnym, bo to nie reportaż (udajemy ze nie udajemy ale wszyscy wiedzą ze udajemy…masakra jakaś, fotografia jest “sztuką umowną”) ale realne emocje mają być we mnie. Niekonieczne negatywne.

Przez to że właśnie mamy czasy “epatowania seksem” seks przestał być tajemniczy. Seksualność nie jest już czymś, co chowa się gdzieś głęboko z tylu głowy. Ludzie stają się coraz bardziej świadomi swoich potrzeb, żądz, namiętności. I ta świadomość je oswaja. Sprzyja akceptacji. Szkoda, bo temat do odkrywania wdzięczny i piękny. A tu klops. Odkryty. Amelkovich drąży w kierunku ciała, a tam juz niczego nie odkrywa. (co nie znaczy że nie ma juz nic do odkrycia.. ale nie z młodymi, gładziudkimi, szczupłymi i zdrowymi modelkami) To go zbliża do pornola, broni go świetny warsztat.

hmm, czy ja wiem? Takich zdjęć jak robi Amelkovich sa tysiące – dla mnie to są wszystko takie etiudki w studio, sprowadzające się do technicznej perfekcji oświetlenia i klasycystyczno/szkolnie poprawnej kompozycji.

Nie odczuwam w tych zdjęciach atmosfery perwersji i przekraczania granic. Fakt ukazania cipek jest nieistotny – te zdjęcia do mnie nie “gadają”. Brakuje im tego “czegoś”, co stanowi i wielkości sztuki. Newton to umiał, Mapplethorpe też, ba nawet Weston 80 lat temu. No i Saudek to umie, a też jest wybitny technicznie.

No ale dla mnie największymi fotografami ever są Capa i Cartier-Bresson, więc może mam zdeczko inny gust.